Kromme Rijn Festival

"Je moet niet zo lelijk over Odijkers schrijven, want als je aan Odijkers komt, kom je aan mij, en wil je een biertje?" Roept een man in mijn oor.

"Ja, lekker," roep ik terug. Ik krijg vanmiddag van iedereen biertjes aangeboden, als ik ze allemaal had aangenomen zou ik nu straalbezopen door de Landgoederij rollen.

Ik luister naar Total Loss, de openingsact van het Kromme Rijnfestival. Total Loss is een band van verstandelijk gehandicapte muzikanten. Je hoort het er niet aan af. Ze klinken eigenlijk heel normaal. Ik ken bands met zogenaamd normale muzikanten die veel verstandelijk gehandicapter klinken. En daarbij, wat is dat eigenlijk precies, verstandelijk gehandicapt?

Ik trad een paar jaar geleden op in een theater dat gevestigd was in een instelling voor "mensen met een andere psyche." Na afloop kwam er een vrouw naar me toe die zei: "En dan zeggen ze van mij dat ik gek ben, jij bent het pas!" Wat een mooi compliment was dat.

Wanneer ben je eigenlijk verstandelijk gehandicapt? Ben je het als je 2 jaar lang procedeert tegen de bouw van appartementen naast je huis, omdat je bang bent dat het minder waard wordt? Ben je het als je je buren, die je niets misdaan hebben, terroriseert? Is de president van de Verenigde Staten van Amerika het? Ja, hoogstwaarschijnlijk wel, maar hij maakt niet zulke goede muziek als Total Loss.

De Odijker komt weer naast me staan en geeft me mijn biertje. We tikken onze glazen tegen elkaar.

"Wat had ik dan voor lelijks over Odijkers geschreven," vraag ik.

"Dat wij onze ijsbaan naar de sodemieterij hadden geschaatst."

"O, dat, zand er over, de dooi heeft jullie vergeven. Maar ik zou wel uitkijken als ik jullie was. Als je het nog een keer doet deze winter zijn de rapen gaar. Je weet wat Rutte vorige week heeft gezegd. Doe normaal of ga weg. Straks worden jullie nog verbannen naar Werkhoven."

De Odijker schrikt. Ik voel hem huiveren van angst, alsof ik heb gedreigd met een strafkamp in Siberië.

"Nee, ik zou maar oppassen als ik jullie was. Voor je het weet komt er een Amerikaans inreisverbod voor Odijkers."

Total Loss is inmiddels klaar met het laatste nummer. De Odijker wordt aangeklampt door een halfdronken Odijkse en ik ga samen met mijn vrouw naar een aangrenzende zaal van de Landgoederij waar Mojo Man begint te spelen. Waanzinnige Funk en Soul, op trommelritmes van een Amerikaanse indianenstam. Wat een muziek, niet normaal.

Het is en te gek festival, en de opbrengst is ook nog eens voor het Fonds Verstandelijk Gehandicapten. Als ik aan het eind van de avond naar buiten loop, slaat de Odijker mij op de schouder. Het was top.

Vincent Bijlo

Reageren? Mail naar bijlo@bunniksnieuws.nl